12 Angry Men... (week 1)

Mimiek, gebaren, lichaamshouding of oogcontact zijn allemaal non-verbale mogelijkheden om communicatieve boodschappen over te brengen. Lichaamstaal zegt vaak meer dan wat woorden kunnen en is daarom ook een belangrijke vorm van communicatie. Met lichaamstaal kunnen emoties overgebracht worden, contacten gelegd worden, onderlinge relaties vastgesteld worden en is het mogelijk mensen te overtuigen. Kortom lichaamstaal is een zeer belangrijke vorm van communicatie.


Om een duidelijke beeld te krijgen over wat lichaamstaal betekend binnen de communicatie, zal aan de hand van de film 12 Angry Men een analyse van lichaamstaal uit één gezet worden. De gekozen personage uit deze film komt wat sullig en verlegen over en is te zien in de volgende afbeelding.


In zijn eerste optreden in de film maakt hij een klunzige indruk en kijkt hij erg verontwaardigd. Hij maakt hierdoor een niet zelfverzekerde indruk, maar daarentegen wekt het wel empathie op. Tijdens de momenten dat hij zijn standpunt naar voren brengt kijkt hij vaak naar beneden - met knipperende ogen - met zijn schouders om hoog getrokken en zijn nek wat naar voren. Hierbij maakt weinig tot geen gebruik van gebaren en daarnaast heeft hij altijd een vragende frons op zijn voorhoofd. Hierdoor maakt hij een weinig zekere indruk, waardoor zijn verhaal/standpunt niet overtuigend is. Dit resulteert vaak in een overname van zijn verhaal. Ook op de momenten dat hij er probeert tussen te komen maakt hij een onzekere indruk, waardoor hij niet serieus genomen en al snel overmeesterd wordt door de wat meer zelfverzekerde personages. Zijn lichaamstaal laat wel duidelijk zien dat hij oprecht en eerlijk is. Dit kan empathie wekken en wat later in het verhaal in zijn voordeel gaat werken, waardoor hij vaker een eigen podium krijgt en dus meer de mogelijkheid krijgt om zijn standpunten naar voren te brengen.


Dus aan de ene kant veroorzaakt zijn lichaamstaal dat hij niet serieus genomen wordt en daardoor ook bijna geen podium krijgt om zijn standpunt duidelijk over te brengen. Op het moment dat hij zijn standpunt duidelijk kan maken zorgt zijn lichaamstaal er voor dat hij zijn verhaal niet overtuigd overbrengt, wat weer resulteert in een overname van zijn verhaal. Aan de andere kant zorgt zijn lichaamstaal - gevoed met woorden - er in een later stadium wel voor dat de overige personages meer empathie voor hem krijgen en waardoor hij serieuzer genomen wordt.


Dit voorbeeld toont dus aan dat een bepaalde lichaamstaal niet perse de juiste hoeft te zijn.